Zijn woorden waren koud als ijs, zijn ogen boorden zich tot op de bodem van haar ziel, lieten een open wonde achter. Ze probeerde hem te negeren, draaide zich om, maar hij was telkens zoveel sneller. Hij was de persoon van wie ze hield en die ze haatte, hij was de persoon die ze naar de andere kant van de wereld wenste en dan steeds terugkeerde… Ze wandelde op glad ijs, wist ze, één woord en alles zou voor niets geweest zijn.
Maar ze kon er niet aan doen, want ze had haar hart aan hem verloren… Haar gevoelens zetten haar met haar rug tegen de muur, dwongen haar het toe te geven; Ze was verliefd op hem. Ze kon niet anders dan steeds weer naar hem te kijken, ze was verloren.
De weinige keren dat hij naar haar keek schoot haar hartslag de hoogte in, wist ze op slag niet meer wat te zeggen. Hij greep haar bij de keel, kneep hem langzaam dicht, vermoordde haar traag. Ze wist dat het hopeloos was, hij was onbereikbaar en zou dat ook altijd blijven. En toch bleef ze hopen. Want ze kon hem niet vergeten…
En ze kan hem niet vergeten
Want ze ziet hem veel te graag
Ze blijft erin geloven…
Iedereen vertelde haar dat het geen zin had, dat ze hem moest vergeten. Maar dat kon ze niet. Zijn blik bleef in haar geheugen hangen tot het haar gek maakte, zijn stem galmde in haar hoofd. Ze haatte zichzelf, ze haatte hem… Hij teisterde haar dag en nacht tot ze breken zou. Hij gaf haar telkens kleine beetjes hoop en gooide haar hart dan weer in scherven op de grond. En ze wist hoe stom ze bezig was, ze wist dat ze nooit iets zou worden, ze wist dat hij haar nog niet eens zag staan. Maar ze kon hem niet vergeten…
En ik kan je niet vergeten,
Want ik zie je veel te graag…
0 Reacties tot “♥Memories”