Ze keek hem aan door de lens van haar camera en maakte in een opwelling een foto. Hij leek niet verbaasd, zelfs niet een beetje. Ze liepen samen over een smal, verlaten bospad, zij zogezegd om foto’s te maken, hij zogezegd omdat hij toch niets beters te doen had. Beiden wisten wel beter. Zij droeg een jeans en een lange grijze coltrui met een bruine riem. Hij een groene broek en een rood T-shirt. Ze had hem gek verklaard om in februari in een T-shirt buiten te gaan lopen, maar hij had haar lang aangekeken en niet geantwoord. Ze liepen met nog geen halve meter afstand tussen hen in. De woorden die zij had willen uitspreken hingen stilzwijgend tussen hen in, beiden waren te angstig om ze te grijpen. Hij kende haar vragen en hij wist ook de antwoorden, maar was te laf om ze te geven. Ze snakte naar wat duidelijkheid en zou hem het liefst een goed door elkaar schudden maar het was alsof er een diep ravijn tussen hen in lag. Ze zag hem wel staan, aan de overkant, met zijn rug naar haar toe, maar er was in de verste verte geen brug te bekennen. Het begon te schemeren en ze wisten dat ze moesten terugkeren. Ze kwamen langs de open plek waar ze als kind zo vaak gespeeld hadden en ze bleef staan om een foto te maken. Hij hield zwijgend halt en sloeg haar stilletjes gade, terwijl ze met haar fototoestel langs de plaats stapte, op zoek naar de juiste hoek. Haar kastanjebruine haren hingen los langs haar gezicht en haar energieke groene ogen leken een donkerdere kleur dan anders te hebben. Hij dacht aan wat ze hem toegegooid had, haar woorden hadden zo oprecht geleken.
“Ik mis je”, had ze zacht gezegd, “ik mis je al zolang, alsof je even op vakantie bent en maar niet terugkeert. Alsof ik helemaal alleen op het perron op jou sta te wachten. Alle andere reizigers zijn al lang weer naar huis en alles wat ik kan doen is staan wachten, staan staren in de verte en hopen dat het kleine vlekje dat ik zie jouw trein is. En als er dan een trein komt en er stromen mensen langs mij heen, is het alsof ik je net gemist heb, alsof ik gewoon over je heen heb gekeken. Ik mis je, ik ben je al zolang kwijt…”
Hij had de manier waarop zij zichzelf zo makkelijk in woorden kon uitdrukken altijd bewonderd. En nu stond hij naar haar te kijken. Zijn blik was intens, toen zij naar hem toegelopen kwam. “Ik mis jou ook”, fluisterde hij toen ze vlak voor hem stond. Haar blik was verwonderd en haar ogen leken op te lichten. Ze keek hem onderzoekend aan, maar hij keek doodserieus en er straalde een vreemde kalmte van zijn gezicht af. Ze stonden alweer zwijgend tegenover elkaar en hun gedachten vlogen op ooghoogte heen en weer. “We zouden het opnieuw kunnen proberen”, suggereerde ze voorzichtig. “Gewoon? Alsof er niets gebeurd is?” vroeg hij ongelovig. Ze haalde onwetend haar schouders op. Hij zuchtte. “Misschien is liefde alleen gewoon niet genoeg”, mompelde hij zachtjes. Ze staarde naar de grond en deed geen moeite om haar tranen te verdringen. “Jij noemde het ooit samen door de lucht vliegen, op weg naar de zon”, fluisterde hij, doelend op haar woorden van lang geleden, toen hij haar gevraagd had of ze bij hem gelukkig was, “maar ik denk dat mijn vleugels met was in elkaar hangen. En dat we al lang te dicht bij de zon zijn geweest.” Ze snikte onhoorbaar en een moment wou hij haar in zijn armen nemen, dicht tegen zich aantrekken en nooit meer loslaten. Maar hij draaide zich om en begon vreemd verloren alleen het pad af te lopen. Al wat haar nog restte was zijn foto en de herinnering aan zijn woorden, die haar zwaar gehavend en moederziel alleen achterlieten.
1 Antwoord tot “♥Ieder aan een kant”