♥En zij heeft dat nummer geprobeerd, hij zegt hallo maar zij legt neer

<<//>> {Eva De Roovere – Slenterblues}

Het is heel anders dan wat ik gewoon ben om te schrijven, althans voor mij toch. In plaats van me te verstoppen achter triestige woorden over verloren liefdes, heb ik hier proberen verwoorden wat ik voel en wat ík wil, al ben ik bang om het te willen en het dan misschien tegen wil en dank ook te krijgen. [Wees voorzichtig met wat je wenst want... juist] Het is eerlijk en daarom misschien niet het geweldigste wat ik ooit geschreven heb. En ik zet het hier maar op, dan kan ik blijven dromen dat hij het ooit onder ogen krijgt en begrijpt dat het van mij komt…

Ja, ik ben jarig vandaag.
Nee, dat weet jij niet.
Dat kon jij ook niet weten,
want ik zou het toch verhinderd hebben.

Maar zelfs al had je met een grote strik om je hart
voor me gestaan en me zo lief aangekeken,
dan was ik waarschijnlijk nog
uit twijfel met een grote boog om je heen gelopen.

Net zoals ik vanmiddag deed,
maar je blijft wel mijn
allerliefste verjaardagscadeau,
dan weet je dát toch al, moest je het ooit
willen zijn.

Ja, ik ben jarig vandaag,
en ik wou dat je het wist.

Het is minder dan dingen die ik eerder geschreven heb. Maar het was fijn om te schrijven wat ik al een hele dag denk…

Liefs.

♥One day you’ll have to answer to the children of the sky

<<//>> {Greenday –  Jesus of Suburbia/City of the damned/I don’t care [multimedia track]}

Ik zal hier blijven staan
en wachten tot je terugkeert
En als je me dan ziet
verankerd in de grond
met ijskoude handen
en een gebroken hart

Wees dan voorzichtig
als je mijn voeten losmaakt
en neem mijn handen in de jouwe
tot ze ontdooien – en daarmee
ook de koude blik in mijn ogen
Maar wat je ook doet

Probeer mijn gebroken hart
niet te lijmen of te helen
Raap misschien alleen
de stukken op en begraaf ze
onder de grote treurwilg waar we
zoveel gelukkige zomers doorbrachten.

De zomers voor je wegging
en ik je nakeek op het perron
het glasgerinkel dat ik toen hoorde
moet mijn hart geweest zijn
dat door de machinist van jouw trein
genadeloos verworpen werd.

Tja. Dat krijg je dan, als je je zit te vervelen… Het slaat niet op mij of zo. Ik heb echt iets met treinen en ik zou niet weten waarom want eigenlijk houd ik niet zo van treinreizen… Maar ja. Wat jullie?

Liefs.

♥I feel so far from where I’ve been

<<//>> {Shania Twain – Dance with the one that brought you}

Maar ik houd wel van de stilte
Tussen ons twee omdat ik dan zo
Stilletjes naar de kleur van je ogen
Kan zitten kijken zonder dat jij
Hoeft te vragen waarom

En als de scherpe woorden alleen
De lucht tussen ons zouden
Kunnen kwetsen en ons beiden
Ongedeerd zouden laten

Dan zwijg ik liever samen met jou
Gewoon omdat je zo lief bent
En ook wel omdat ik soms
Gewoon niet weet wat ik moet zeggen
Al geef ik jou daar niet graag de schuld van,
Maar eerder mezelf.

Dus zullen we dan samen zwijgen
En woordeloos onze gedachten uitwisselen
Zodat ik die dan luidop voor mezelf
Kan herhalen voor moest jouw zwijgen
Ooit te luid worden.

Kus!
Anke

♥Just one more chance to make it once again

 {Hoort: het geluid van 0032 op de achtergrond}

Weet je nog hoe wij samen
in een koude januarimaand
door de sneeuw liepen en ik
jou vroeg of je mij zag
en graag zag

En hoe jij toen lachte met
je donkere ogen die de sneeuw
bijna deden smelten
en mij ook wel een beetje

Je blik gisteren was
als de sneeuw toen in
een koude januarimaand
maar dan zonder
het graag zien.

Voor iedereen vanalles gaat denken of zo; het gaat niet over mij… Ze zeggen dat je beter schrijft als je verliefd bent en dat is dus wel zo, alleen kan ik niet schrijven over het gevoel verliefd zijn. Whatever…

Kus!
Anke

♥And it’s gonna be exactly like in a movie when we fall in love for the first time

 {Hoort: Nananananana}

En soms wil ik nog wel eens aan je denken. Als toen, je weet wel, zo lang geleden, wij rondtrippelden in elkanders wereld en deden alsof en alsof we elkaar niet konden vinden ook al stonden we recht tegenover elkaar en ook wel onszelf en staarden we in onze ogen en naar wat zich daarin afspeelde. Misschien wil ik soms nog wel eens denken aan die dagen waarop ik niet genoeg kon krijgen van jouw ogen en ook wel je gedachten een beetje heel veel weinig soms. En zal ik dan misschien als jij dat wil heel soms heel zachtjes je naam fluisteren alsof je het zou kunnen horen zo heel ver van hier, als ik op de vensterbank zit en, ja, denk aan jou en aan toen.  En misschien flits je zo nog wel eens heel even door mijn hoofd zo heel soms, de hele dag door als was het eeuwen geleden dat ik je zag. En jaja, soms ga ik wel eens zitten met de gedachte je te schrijven of te bellen of mijn fiets te nemen – weet je nog, toen we op één fiets gingen rijden, samen – en naar je toe gaan. Maar nee, ik denk niet dat jij mijn woorden nog wil. En misschien huil ik heel af en toe nog wel eens een beetje – maar al lang niet meer zoveel als toen – in mijn kussen dat me nog steeds een beetje maar aan jou doet denken.

Maar misschien mis ik de donkere kleur van je ogen wel het meest. Gewoon. Omdat jij die niet mooi vond en we elkaar toch
moeten aan
vullen.

Kus!
Anke

♥When you’re all alone in the lands of forever

{Hoort: All-American Rejects – Dirty little secret}

Jaaaaa, ik ben raar. Ik ben compleet gestoord en niet normaal, je sais. Tijdens Engels ben ik tegen Karen in het Frans bezig, gewoon om irritant te doen. Ik loop Sesamstraat te zingen en wil weten hoe Ieniemienie en Tommie heten {waar ik ondertussen dus al achter ben}, maar als ik ’s morgens of eender wanneer alleen over de speelplaats moet vind ik dat enorm eng. Ik vind het niet erg om twee uur studie te hebben en niets te doen hebben, zolang ik maar kan zitten [dag]dromen. Als je me niet kent, zeg ik geen woord en kom ik misschien hautain over. Ja, ik ben compleet gestoord en schrijf verhaaltjes over prinsen & pinguïns en badeendjes en wahhelende galjoenen en dergelijke. Maar verder ben ik gewoon net zo normaal als jij…

Kus!
Anke

♥Want als jij nu eens

{Nailpin – Faults & failures} Anita en Femke en Nerv

“… Natuurlijk kijk jij nu alsof je het al lang wist en natuurlijk speelt nu dat kleine glimlachje rond je mondhoeken, alsof je mij stiekem zit uit te lachen maar het niet wil toegeven. En natuurlijk grinnikt de hele wereld nu eventjes en raast dan aan ons voorbij, zoals het cliché waarheid bevat. En natuurlijk staan wij zwijgend tegenover elkaar, met de woorden tussen ons in…”

Want als je bang bent van het begin omdat ergens daarachter het einde moet liggen…

Kus!
Anke

♥Wij

Hoort: Nickelback – Far away

Want jij hebt je gedachten
Bij elkaar geraapt en mij vervreemd
Van ons achtergelaten,
Alleen met je kapotgebeten pen

En als ik na enkele eeuwen van
Argeloos rondzwerven in het heelal
Van eenzaamheid omkijk naar ons
En de vele vergoten woorden

Dan zie ik pas de kleuren van je lach,
Zoals je alleen lachte als je mij zag,
Alsof de wereld zou vergaan als je dat
Niet zou doen en misschien

Was dat ook wel zo.

Het slaat weer eens nergens op. Maar ik moet toch iets met mijn woorden… [Nee, Tine en Eva en al de anderen, het gaat níet over mij]

Kus!
Anke

♥Want

Hoort: radio Donna

“…Want toen het ritme jou eindelijk te pakken had liet het je ook niet meer los en je leefde zoals je nog nooit geleefd had. Wild en ongeremd. Zonder te spreken, want aan alles wat gebeurde of gebeurd was betsteedde jij geen aandacht onder het motto “Hier&Nu”. En je liet mij en de hele wereld achter, omdat ik en zij voor jou niet snel genoeg gingen. En zo stevende jij met snelle en zelfzekere tred op de eenzaamheid af…”

Want soms twijfelen we allemaal wel eens… Aan onszelf en aan elkaar, omdat er op dat moment geen helpend woord voorhanden is en niemand een helpende hand kan missen. Want soms heb ik je gewoon even nodig, al durf en wil ik dat niet toegeven aan mezelf. Want soms worden we allemaal kwaad op onze gedachten, omdat we ze niet willen denken maar ze ons wel te snel af zijn. Want soms wil ik gewoon gaan zitten en denken, liefst aan jou. Want soms ben ik alles even moe en wil ik mijn hoofd op een kussen van dromen leggen…

Kus!
Anke

♥Als de wereld…

Hoort: The Fray – How to save a life

“Misschien komt er ooit een dag waarop alle woorden op zijn en er niets meer te vertellen valt. Als al onze woorden opgebruikt zijn en we met onze ogen hele gesprekken kunnen voeren – je weet wel, net als in die reclame voor een merk soep. Een dag waarop we opstaan en de ontdekking doen dat we uitgepraat zijn en dat we niet langer twee maar één zijn. Op zo’n dag zou het heel hard moeten regenen, zodat we samen door de regen konden huppelen – met felgekleurde regenlaarzen aan, terwijl de lege glazen wijn nog op het aanrecht staan te wachten tot we zin hebben om ze af te wassen. Of sneeuwen. Misschien sneeuwt het wel en kunnen we een sneeuwpop maken, want in de kindertijd blijven we allemaal hangen. Of misschien doen we wel helemaal niets en blijven we samen zwijgen, terwijl we in elkanders gedachten bladeren…”

Het slaat helemaal nergens op, ook niet op mij. Maar goed.

Kus!
Anke