<<//>> {Eva De Roovere – Slenterblues}
Het is heel anders dan wat ik gewoon ben om te schrijven, althans voor mij toch. In plaats van me te verstoppen achter triestige woorden over verloren liefdes, heb ik hier proberen verwoorden wat ik voel en wat ík wil, al ben ik bang om het te willen en het dan misschien tegen wil en dank ook te krijgen. [Wees voorzichtig met wat je wenst want... juist] Het is eerlijk en daarom misschien niet het geweldigste wat ik ooit geschreven heb. En ik zet het hier maar op, dan kan ik blijven dromen dat hij het ooit onder ogen krijgt en begrijpt dat het van mij komt…
Ja, ik ben jarig vandaag.
Nee, dat weet jij niet.
Dat kon jij ook niet weten,
want ik zou het toch verhinderd hebben.
Maar zelfs al had je met een grote strik om je hart
voor me gestaan en me zo lief aangekeken,
dan was ik waarschijnlijk nog
uit twijfel met een grote boog om je heen gelopen.
Net zoals ik vanmiddag deed,
maar je blijft wel mijn
allerliefste verjaardagscadeau,
dan weet je dát toch al, moest je het ooit
willen zijn.
Ja, ik ben jarig vandaag,
en ik wou dat je het wist.
Het is minder dan dingen die ik eerder geschreven heb. Maar het was fijn om te schrijven wat ik al een hele dag denk…
Liefs.
Ik vind hem eigenlijk héél erg mooi..
Al mag ik dan eerlijk zijn..
Anke: Dankjewel dan, Femke
. Lief dat je dat zegt. Liefs.
Hah, hij weet het wel…(ik ben niet schuldig, helemaal niet (a))
In ieder geval vind ik het eigenlijk even goed als de rest, alleen dat andere gedicht, met dat perron en dat brekende hart vond ik toch nog net iets beter, maar dat was gewoon onovertreffelijk, daar kunnen de lachende kunstgebitten nog iets van leren.
Ik vind het trouwens dat er eigenlijk heel veel gedichten zijn die beschrijven kijk maar naar dat van dat verkeerslicht en dat meisje dat we ooit een keer gelezen hebben.
Tja,
Greetz
-XXX-
Eva