Ik blog, jij blokt
Hoort: LeAnn Rimes – Life goes on [ja, alweer]
En na 2,5 uur Geschiedenis te leren komen Sparta, Athene en Rome er langs mijn oren uit. Laat ik het daar dus maar niet over hebben. En behalve dat het duidelijk niets uithaalt om [na lange tijd] naar de leerkracht te stappen als het gepest de spuigaten uitloopt, heb ik ook niets te vertellen.
Kus!
Anke
Hoort: Nailpin – Movin’ on
Inderdaad, patatten. Vanmorgen hebben ze bij ons op school in twee badkuipen een paar patatten [jaja, aardappelen] geplant… Met Broederlijk-Delen vuilniszakjes aan.
Net zoals vorig jaar stonden deze ochtend aan de schoolpoort een groepje 5ejaars [kan best zijn dat er nog andere jaren bijstonden] met zakken chips en iedereen die binnenkwam kreeg een hand chips. [En het was nog goeie ook; zout]. Omdat Broederlijk Delen dit jaar de patattenboeren in Burkina Faso steunt… Bij ons op school zijn er over de middag activiteiten van [bijna?] elk jaar, op de speelplaats speelt Studio wadist twee weken liedjes en er is de sponsortocht van 15 km…
En er zijn natuurlijk de lesuren die wegvallen door de uitleg die gegeven wordt en de sponsortocht, de middag dat we niet in de kou moeten staan voor de fietsenvoetbal en het gezellige gebabbel tijdens te wandeling.
Mooi initiatief, Broederlijk Delen!
Kus!
Anke
Hoort: Ilse De Lange - The lonely one
Ik ben weer eens goed bezig vandaag. Het is nochtans al middag en ik ben toch redelijk wakker. Mijn stommiteit;
Wij hebben sinds kort een nieuw draadloos toetsenbord. Het werkt goed en zo, maar toen ik daarnet de computer opstartte, werkten de helft van mijn letters niet meer… computer werd cuter, als ik geluk had. Dus ik ramde maar wat op de toetsen tot ze het deden [overdrijven is een kunst, natuurlijk]. Bijna geen reactie, af en toe kwam er eens een ‘o’ door, of zo.
Dus ik start de computer op nieuw op en terwijl ik zit te wachten zie ik dat mijn gsm voor dat ontvangstding ligt, zo’n anderhalve cm wel, maar toch. Aaaaaah. Ja, daar heb ik een half uur over gedaan, om dat te ontdekken. Conclusie: Ik ben goed bezig.
Kus!
Anke
Hoort: Vanessa Carlton – Afterglow
Het is Bart zijn schuld… Hij sprak op MSN op zo’n grappige manier… Het is niet autobiografisch. Dan weten jullie dat ook meteen. En het heeft geen titel. Maar ik moest toch iets invullen, in dat mooie vakje daar vanboven…
Dag, mijn liefste,
Je bent daarnet weggegaan,
Op je fiets gevlucht voor mijn woorden
Zonder nog eens om te kijken
Heb ik je werkelijk zo geraakt?
Plots was je weg, zonder enig excuus,
Je tas thee stond nog dampend op tafel,
En de onuitgesproken zinnen bleven tussen ons hangen
Speel ik nu de hoofdrol in jouw nachtmerries?
Dag, mijn liefste,
Ik heb je nagekeken door het raam,
Met het gemis op een kluitje in mijn keel,
En nu, een uur later zeg ik je gedag.
Maar pas als je terugkomt.
Kus!
Anke
[Noot]: Nieuw stukje bij de fietser. Inderdaad, er kloppen een paar enters niet. Maar daar lees je maar overheen.
Hoort: Roxette – Fading like a flower [Bootleg mix]
Dat was de enige dokter[achtig iets] waar ik geen hekel aan had. Tot gisteren. Het begon al goed, meneer liet ons een kwartier te laat binnen. Niet dat dat zo erg is, maar goed. Ons mama was erbij, en hij begint naar mijn ogen te kijken en zo. En dan haalt die mens een legopoppetje tevoorschijn om te zien of mijn ogen nog recht staan. Grr. Dat deed hij toen ik víer was.
Toen vond hij het nodig om druppels in mijn ogen te doen, om te zien welke bril ik nodig had. Gevolg; ik had enorm veel pijn aan mijn ogen en kon niet meer lezen. Alles wat dichtbij was zag ik gewoon niet meer. En dat begint nu pas langzaam weg te gaan. Heel fijn.
En het Mickey-Mousepoppetje dat elf jaar geleden al aan zijn kast hing [toen keek ik daar altijd naar, vond het enorm intrigerend], hing er nog steeds. Conservatieveling.
Maar goed, vandaag naar Eva geweest, was leuk. We hebben toch gewonnen, met dat kijkwedstrijdding. [Oké, het was vier tegen één, maar dan nog.]
Kus!
Anke
Hoort: On a trop déconné – La rue ketanou
Ik heb het eindelijk gevonden. Wie kijkt hier naar Emma? Wie kijkt er niet, maar weet waar het over gaat? Wie het niet weet; klik hier, maar het programma is lang niet zo interessant. Ik heb de eerste aflevering gezien en gisteren keek ik nog eens. Ik kon perfect volgen. En ik heb het gevonden; de moordenaar is niet Myra, maar de baby van Birsen.
En dat is heel logisch; die baby is eigenlijk een alien. Hij wordt elke avond door een UFO opgehaald en dan gaan ze mensen afpersen. Het geld hebben ze nodig omdat de baby spaart voor een nieuwe fopspeen. En fopspenen voor baby-aliens zijn heel duur.
Op een nacht was de baby Marc [de vermoorde persoon] aan het afpersen, toen Myra binnenkwam. Uiteraard had de baby gewoon kunnen verdergaan en daarna hun geheugen kunnen wissen, maar zo slim was hij (zij?) dus niet. Het vermoordde Marc en wiste het geheugen van Myra. En dat is heel logisch.
Kus!
Anke
Hoort: Greenday – Hitchin’ a ride
“Et toi, avec tes yeux ténébreux, qu’est-ce que tu sens, qu’est-ce que tu es?“
“En jij, met je donkere [zwartachtige] ogen, wat voel je? Wat ben je?”
Dat staat er dus… En het is wel degelijk gebaseerd op bestaande personen. En de mensen die gaan kijken in welke categorieën dit staat, weten meteen de naam van die persoon. Als ze me een beetje kennen, natuurlijk.
Kus!
Anke
Hoort: The Cranberries – I can’t be with you
Last.fm is een soort van persoonlijk radiostation, of hoe je het ook wil noemen. Je downloadt de software, typt in welke artiest je goed vindt, en krijgt allemaal gelijkaardige artiesten te horen. Voor wie zich afvraagt waar ik naar luister; mijn profiel.
Het is best leuk en heel makkelijk.
Gisteren naar Eefje geweest; was ook weer leuk. Zaterdag nog een keer. Want De Kuyfer is lui hé Zusje…
Kus!
Anke
Hoort: Yasmine – Uur blauw
Toeval bestaat niet,
Maar ook ik roep ‘Hoe toevallig!’
Als ik je weer eens tegenkom
Tussen de draden van mijn dagen
Toeval bestaat niet,
Maar ook jij begint opgetogen
Te roepen ‘Ik dacht net aan je!’
Aan de andere kant van de verbinding
Toeval bestaat niet,
Maar ook wij worden weer heel even
Vrolijk als het toeval toevallig
Ons verweven pad kruist.
Reacties zijn heel welkom, want het is lang geleden.
Kus!
Anke
Hoort: Yasmine – De eerste van haar soort
Vandaag [daarnet] alleen naar de Stationsstraat geweest. Was het gisteren al van plan, maar toen is het er niet van gekomen. Laatste CD van Yasmine gevonden; lampjesslinger in de Casa.
En natuurlijk kon ik het niet laten om binnen te gaan bij de Standaard Boekhandel. Het was zalig rustig; zoals het in een boekhandel hoort te zijn. Bij de jeugdboeken was niets te vinden; veel te veel overbekende schrijvers. Ik slenterde langs de volwassenen-boeken [hoe noem je dat?] en kwam daardoor als vanzelf bij de poëzie terecht.
Ik heb hier thuis twee of drie gedichtenbundels staan waar ik regelmatig eens door blader; en nee, deze wou ik niet laten staan. “Een boek om van te genieten“, zei de vrouw achter de kassa. En gelijk heeft ze. Zelfs de inleiding is een gedicht op zich…
Hoezo poëzie is saai?Kus!
Anke
[Noot]: Nieuw stukje bij de fietser.
Recente reacties